|
|
|||||||
| Makaleler Hertürlü makale ve köşe yazıları bu başlık altında |
|
|||
  |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
01-16-2007, 03:52 PM
|
#1 (permalink) | |||||||||
|
Touch Heart
 
Üyelik tarihi: Jan 2007
Nerden: istanbuL
Yaş: 28
Mesajlar: 2.964
Konular: 2099
Ettiği Teşekkür: 203
275 Mesajda 413 Teşekkür Aldı
Tecrübe Puanı: 50
 
Level: 42 [
 ]Life: 418 / 1046
|
Bayramsız çocuklar...
İnsanların gözlerinde iz bırakan fotoğraf kareleri vardır. Yıllar aksa da o kareler unutulmaz. Hele bazı kareler insanın gözbebeklerine takılır kalır. Benzer acılar o kareleri tazeler, canlandırır...
Devrimcilerin; 'Sevgili yerine çıplak mavzere / sarıldık ey halkım unutma bizi' türküsünü söyleyen bizim kuşağın göz bebeklerinde ne çok unutulmaz fotoğraf kareleri takılı kaldı... Darağaçları ve 'Ölü olarak ele geçirildiler!' şeklinde alt yazısı olan fotoğraflar bir de işkence izleri, terörün, çatışmanın, savaşın vurduğu çocuklar... Yıl 1992 Kent İstanbul... Bir dergi notu: 17 Nisan 1992 günü İstanbul Üstbostan-cı... Evde üç devrimci solcu var, Sinan Kukul, Arif ve Şadan Öngel... Bir de Arif ve Şadan çiftinin çocukları Andaç... Birde gazete haberi: 19 Nisan 1992 "Anne ve babası polisin yaptığı baskında ölürken, dehşet dolu dakikaları saklandığı kanepenin altında yaşayan beş yaşındaki Andaç Öngel..." O yılları yaşayan herkes Andaç'ın tüm gazetelerde yer alan fotoğraflarındaki korku dolu bakışlarına yandı... O fotoğraf karesi o yılın karesiydi... İnanılmaz bir çatışma içinde Andaç yara almadan kurtarıldı dense de Andaç'ın aldığı yaranın izi görünmez yerdeydi... Beyninin her hücresinde... Yüreğinde... Andaç beş yaşında bir çocuktu. Bilim çocuğun beyin gelişimini dört yaşında tamamladığını söylüyor. Her şeyi algıladığını da. Uzmanlara göre iki yaşında konuşan çocuk, anne ve babasını kaybettiğinde tepki olarak konuşamıyor. Çünkü anne ve baba ölümü çocuk için çok ağır bir travma ve farklı belirtileri oluyor. Konuşmama, alttan alta tedirginlik, güvensizlik, aynı anda oluşan sevgi ve nefret, düşüncelerinde dağılma, parçalanma, somutlaşma, her olayı gerçek sanıp içine kapanma, sosyal yaşamdan geriye çekilme, oyunlara katılmama gibi... Andaç, çocuk olduğu için kanepenin altında oyun oynuyordu. Silah sesleri belki oyunun bir parçasıydı. Ya da televizyondan gelen seslerdi. On beş dakikalık oyun bittiğinde kanepenin altından çıkan Andaç yaşamının en büyük gerçeği ile karşılaştı... Anne ve babasını kaybetmişti. Onun için oyun bitmişti. O, artık oyun oynamak için çok büyümüştü. Belki de bu yaşamının son oyunuydu. Yıllar sonra yaşını hesaplamak kolay da sahi yıllar nasıl geçti? Sen nerdesin? Öğrenci misin? İşin, gücün, evin, barkın var mı? Nerede yaşıyorsun? Kiminlesin? O silah seslerini, çığlıkları unuttun mu? Yaralanan zihnin iyileşti mi? Korku ve kin yüreğinde büyüdü mü? Senin gözlerindeki fotoğraf kareleri silindi mi? Televizyonlardaki terör ve savaş çocuklarını izlerken neler düşünüyorsun? Diyarbakır'daki çocukları olayların içinde görmek ya da ölümlerine tanıklık etmek, sende nasıl bir duygu yarattı? İnsanın yüreği, insan hakları arşivi olunca gündeminin zaman dilimi de uzuyor. Haber kısa sürede gündemden düştü ama Andaç benim gündemimde hiç düşmedi. Ve o acılı çocuğun fotoğraf karesi gözlerimden hiç silinmedi. Her 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda bu bayramsız çocuğu ve bugünlerin gencini, inanın çok merak ediyorum... 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun. YAŞAR SEYMAN |
|||||||||
|
    
|
| Konuyu Beğendin mi ? O Zaman Arkadaşınla Paylaş =) |
|
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Benzer Konular
|
||||
| Konu | Konuyu Başlatan | Forum | Cevaplar | Son Mesaj |
| iyiki çocuklar var.. | phunda | Karikatür | 0 | 08-14-2007 04:25 PM |
| kız ve erkek çocuklar arasındaki farklılıklar.. | phunda | Komik Yazılar | 0 | 03-07-2007 09:58 AM |
| Züper çocuklar | £ R K @ N | Komik Resimler | 0 | 02-18-2007 04:12 PM |
| Çekİngen Çocuklar | £ R K @ N | Çocuk Gelişimi | 0 | 02-01-2007 01:53 PM |
Normal
