Hazreti Davud (a.s) zamanında iki kadın,çocuklarını bir ağacın altına bırakmışlar,kendileri de beraber tarlada iş yapmağa başlamışlar.Biraz sonra ağacın altındaki çocuklardan birini,kurt kaptığını görmüşler.Hemen ağacın dibine koşan kadınlardan her ikisi de kalan çocuğa sahip çıkmışlar.İkisi de birbirine,senin çocuğunu kurt kaptı bu kalan çocuk benim diyormuş.

Aralarında anlaşamamışlar.Meseleyi halletmesi için Hz.Davud (a.s.) huzuruna çıkmışlar.Çocuk kadınlardan birinin kucağında öbürü de onun yanında imiş.Davud aleyhisselam,çocuksuz kadına:

-Bu kadının kucağındaki çocuk benim diyorsun.Bana bir şahit bulabilir misin?diye sormuş.Kadıncağız:"Bulamam.Ya Davud!...çünkü orada yanımızda kimsecikler yoktu.Fakat ben iyi biliyorum ki bu çocuk benimdir.Bu benden evvel varıp benim çocuğumu aldı,demiş.

Davud aleyhisselam,kadına:

-Şahid bulamayacağına göre,ben kadından çocuğu alıp sana veremem.Çünkü o da,senin kadar çocuğun kendisinin olduğunu iddia ediyor,diye kadınları salıvermiş.

Kadınlardan biri üzüntülü,öteki sevinçli oldukları halde dışarıda Süleyman aleyhisselam'a rastlamışlar.Süley man aleyhisselam kadınlara dertlerinin ne olduğunu sormuş:Kadınlar,vaziyeti bir de Süleyman aleyhisselam a anlatmışlar.Süleyman aleyhisselam her iki kadın arasında çocuğu bölmeye karar vermiş.Hemen:

-Cellat! Çocuğu ortadan kes de taksim edelim.,demiş.Çocuk kucağında olan kadın,buna razı olmuş.

-Kabul,kesin ortasından,benim hakkımı bana verim,demiş.

Fakat öbür kadın,evladının gözleri önünde kesilmesine tahammül edememiş.Süleyman aleyhisselam'a yalvarmaya başlamış:

-Aman yavrumu kesmeyin.Ben razıyım çocuk onun olsun.Yeter ki sağ kalsın,demiş

Bunu gören Süleyman aleyhisselam,çocuğun asıl anasının kim olduğunu anlamış ve Çocuğu anasına teslim etmiş.